• Koszyk / 0,00 
    0
  • Zaznacz stronę

    Nalewka Red Root

    Red root – nalewka, 100 ml, wg przepisu Stephena H. Buhnera

    79,00 

    SKU: ziol-red-root Kategoria:

    Opis

    Red root czyli Prusznik amerykański (Ceanothus americanus) – rodzimym obszarem występowania tego gatunku jest Ameryka Północna. Siedliskiem są trawiaste równiny, zbocza, obrzeża dróg i skraje lasów. Występuje zawsze na lekkich, piaszczystych i kamienistych glebach. Nazwa rodzajowa ”Ceanothus” pochodzi od greckiego wyrazu ‘keanothos’. U greckiego botanika Teofrasta oznaczała ciernisty krzew.

     

    Działanie

    Przede wszystkim stymulator limfatyczny i tonizator. Ma działanie przeciwzapalne zarówno dla wątroby, jak i śledziony. Działa również ściągająco i tonizująco na błony śluzowe, antyseptycznie, wykrztuśnie, przeciwskurczowo oraz wyjątkowo silnie koagulująco we krwi.

    Tradycyjne zastosowanie

    Czerwony korzeń jest ważnym ziołem w wielu stanach chorobowych, ponieważ pomaga w usuwaniu martwej tkanki komórkowej z układu limfatycznego. Kiedy układ odpornościowy reaguje na ostre objawy lub mamy do czynienia z początkiem infekcji, zabite przez białe krwinki patogeny, są szybko transportowane do układu limfatycznego w celu ich usunięcia. Jeśli system limfatyczny szybko poradzi sobie z tym martwym materiałem, proces regeneracji jest bardzo intensywny i przebiega bez zakłóceń. Prusznik jest w tym niezwykle pomocny. Wspiera ciało szczególnie wtedy, gdy jakakolwiek część układu limfatycznego zostanie przeciążona, opuchnięta, zainfekowana lub sama znajdzie się w stanie zapalnym. Dotyczy to węzłów chłonnych, migdałków, śledziony, wyrostka robaczkowego oraz wątroby.

    Prusznik ma bardzo długą historię w obu Amerykach. Miejscowe uprawy wykorzystywały tę roślinę do leczenia szerokiej gamy dolegliwości, od zapalenia stawów po grypę, głównie jako środek ściągający. Dawni amerykańscy zielarze rozpoznali wartość, a Eklektycy znacznie rozwinęli wiedzę o tej roślinie, stosując ją jako środek wykrztuśny, uspokajający, przeciwskurczowy oraz przeciwkiłowy. Wykorzystywano ją w leczeniu rzeżączki, czerwonki, astmy, przewlekłego zapalenia oskrzeli, kokluszu, ogólnych problemów z płucami oraz owrzodzenia w jamie ustnej spowodowanego gorączką i infekcją. Jej głównym zastosowaniem była jednak powiększona śledziona i do pewnego stopnia powiększona wątroba (przeciążenie układ ulimfatycznego).

    Skutki uboczne i przeciwwskazania

    Nie odnotowano żadnych skutków ubocznych, zioło nie jest jednak wskazane w okresie ciąży i karmienia piersią.

    INTERAKCJE Z INNYMI ZIOŁAMI I LEKAMI

    Red root nie powinien być stosowany z koagulantami farmaceutycznymi lub antykoagulantami.

    Przygotowanie i dawkowanie

    Stosuje się korzeń lub jego wewnętrzną korę. Red root można stosować jako nalewkę, herbatę, mocny wywar, płukankę do gardła albo kapsułki.

    Szczegółowe wytyczne dotyczące sporządzania i zażywania preparatów z Red root w przypadku poszczególnych szczepów bakterii oraz wywoływanych przez nie schorzeń znajdziecie w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe

    Antybiotyki ziołowe – książka

    Badania naukowe

    Nie przeprowadzono zbyt wielu badań na tej roślinie i właściwie żadnych, które zagłębiłyby się w temat jej oddziaływania na układ limfatyczny, w tym na śledzionę… chociaż istnieją pewne wskazówki tu i ówdzie.
    W ostatnich latach nieco bardziej zainteresowano się tą rośliną, głównie ze względu na jej aktywność przeciwdrobnoustrojową. Kilka związków zawartych w korzeniu okazało się skutecznych wobec różnych patogenów, w tym Streptococcus mutans, Actinomyces viscosus, Porphyromonas gingivalis oraz Prevotella intermedia. Kwiaty wykazują aktywność wobec Staphylococcus aureus i kilku gatunkom Candida… korzenie prawdopodobnie też.
    Betulina i kwas betulinowy, których obecność jest dosyć mocno zaznaczona w korzeniu, posiadają szeroki zakres aktywności, zarówno in vivo, jak i in vitro – są przeciwplazmodiowe, anty-HIV, przeciwzapalne, przeciw robakom jelitowym, antyutleniające, przeciwnowotworowe, immunomodulujące. Prusznik jest również dość silnie przeciwgronkowcowy i przeciwprątkowy.

    Istnieją pewne dowody, że aktywność Czerwonego korzenia zwiększa wytwarzanie limfocytów w węzłach chłonnych, w szczególności tworzenie limfocytów T. Klinicyści pracujący z pacjentami chorującymi na AIDS, którzy mieli niski poziom limfocytów T, odnotowali znaczne przyrosty wskaźników odpornośnowych po zastosowaniu prusznika. Jak wspomniałem, roślina jest szczególnie skuteczna w zmniejszaniu stanów zapalnych śledziony oraz wątroby, wynikających z nadmiernej ilości unieszkodliwionych „patogennych śmieci”, martwych białych krwinek oraz fragmentów krwinek czerwonych w przebiegu takich chorób jak na przykład babeszjoza. Istnieją dowody kliniczne, że prusznik wykazuje szeroką aktywność w całym układzie limfatycznym i pomaga regenerować nie tylko śledzionę, ale również wyrostek robaczkowy w stanie zapalnym. Zioło wspaniale stymuluje drenaż limfatyczny, również w ścianach jelit.

    W wielu analizach na ludziach stosowano zioło w formie nalewki (zwykle od 10 do 15 ml na osobę). Skupiono się na przykład na objawie zwiększonego krwawienia podczas miesiączki. W tym przypadku roślina okazała się silnym koagulantem i hemostatyczna we wszystkich przypadkach. Zaobserwowano wyraźne zmniejszenie czasu krzepnięcia.
    W jednym z badań jedno doustne podanie od 3,5 do 7,0 ml wodno-alkoholowego (nalewki) ekstraktu z Ceanothus (americanos) dało ciekawy efekt – przy niskich dawkach zaobserwowano wzrost krzepnięcia krwi – co nastąpiło w ciągu 10 do 20 minut po podaniu. Jednak przy wyższych dawkach krzepnięcie opóźniło się do 1 godziny po podaniu. Rodzi to ciekawe spekulacje na temat zakresu działania rośliny.

    Badania in vivo wykazały znaczną efektywność hemostatyczną i działanie obniżające ciśnienie. W badaniach in vitro stwierdzono zaś silne hamowanie odwrotnej transkryptazy oraz szeroką aktywność przeciwgrzybiczą.

    Szczegółowa bibliografia dotycząca badań naukowych nad Red root zawarta jest w książce Stephena Harroda Buhnera – Antybiotyki Ziołowe.

    Bakterie oporne

    Głównymi opornymi organizmami Gram-dodatnimi są:

    • Clostridium difficile
    • Enterococcus spp. (E. faecalis, E. faecium)
    • Prątek gruźlicy
    • Staphylococcus aureus
    • Streptococcus spp. (S. pyogenes, S. pneumoniae)

    Clostridium difficile – Mikroorganizm ten namnaża się szczególnie u osób długotrwale leczonych antybiotykami, szczególnie w szpitalach, a ponieważ dotychczas był wystawiony na tak wiele antybiotyków, jest bardzo oporny na leczenie. Obecnie większość infekcji C. difficile ogranicza się do szpitali, ale ich liczba rośnie wykładniczo. Chorobom wywołanym przez te bakterie towarzyszy ciężka biegunka i zapalenie okrężnicy, a czasami śmierć.

    Enterococcus spp. – Enterokoki są bardzo często oporne na leki, zwłaszcza w szpitalach. Nie reagują zbyt dobrze na antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny czy cefalosporyny), aminoglikozydy oraz coraz częściej na wankomycynę. Enterokoki powodują głównie infekcje dróg moczowych, bakteriemię, bakteryjne zapalenie wsierdzia, zapalenie uchyłków jelita oraz zapalenie opon mózgowych.

    Mycobacterium tuberculosis (Prątek gruźlicy) – jest główną przyczyną gruźlicy (TB), która staje się coraz bardziej oporna i trudna do leczenia. Istnieje około 130 gatunków prątków, z których wiele może powodować choroby u ludzi. Mycobacterium tuberculosis od dziesięcioleci podnosi swoją oporność. MDR-TB (wielolekooporna TB) jest oporna na dwa główne leki pierwszego rzutu stosowane w leczeniu gruźlicy, a więc izoniazyd i ryfampicynę. Około 450 000 osób zaraża się tą chorobą każdego roku. XDR-TB (szeroko oporna na leki TB) jest oporna na wszystkie najskuteczniejsze leki przeciw TB. Około 45 000 osób rocznie zapada na tę postać choroby – wskaźnik zgonów wynosi około 90%.

    Staphylococcus aureus – Oporny na metycylinę gronkowiec złocisty Staphylococcus aureus (MRSA) wywołuje coraz powszechniejszą chorobą zakaźną. Obecnie można go znaleźć zarówno w szpitalach, jak i w ogólnej populacji gdzie „energicznie” przechodzi z jednego człowieka na drugiego, gdziekolwiek się gromadzą. Osoby z upośledzoną funkcją immunologiczną, nawet jeśli wydają się zdrowe, są bardzo narażone na poważne infekcje gronkowca. W szpitalach, MRSA może infekować otwarte rany, cewniki dożylne, drogi moczowe oraz płuca. Zakażenie może być dość niebezpieczne, rozprzestrzeniając się po całym organizmie. Niekontrolowane, może zainfekować zastawki serca, kości, stawy, narządy oraz krew (bakteriemia lub posocznica) i spowodować zespół wstrząsu toksycznego albo martwicze zapalenie jelita. Każdego roku wielu ludzi na całym świecie umiera z tego właśnie powodu.

    Streptococcus spp. – Głównymi gatunkami bakterii paciorkowcowych, które powodują choroby u ludzi są S. pyogenes, które powodują anginę, ostre bakteryjne zapalenie kłębuszków nerkowych i martwicze zapalenie powięzi.

    1. pneumoniae – powoduje bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie opon mózgowych oraz zapalenie otrzewnej.
    2. agalactiae – wywołuje zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, bakteriemię, infekcje jelitowe oraz zakażenia kobiecego układu rozrodczego. Spośród nich pierwsze dwa są najczęstszymi przyczynami infekcji u ludzi.

     

    Głównymi opornymi organizmami Gram-ujemnymi są:

    • Acinetobacter baumannii
    • Campylobacter jejuni
    • Enterohemorrhagic E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, E. coli O157: H7)
    • Haemophilus influenzae
    • Klebsiella pneumoniae
    • Neisseria gonorrhoeae
    • Proteus spp. (P. vulgaris, P. mirabilis)
    • Pseudomonas aeruginosa
    • Salmonella spp. (S. typhi, S. enteritidis, S. typhimurium)
    • Serratia marcescens
    • Shigella spp. (S. dysentariae, S. flexneri, S. sonnei)
    • Stenotrophomonas maltophilia
    • Vibrio cholerae

     

    Acinetobacter baumannii – jest najpowszechniejszy i oporny na wiele leków. Jego nazwa jest często skracana do MDRAB. W chwili pisania tego tekstu  (2012) bakteria ta stała się oporna na prawie wszystkie antybiotyki, które mogą na nią wpływać. Większość szpitalnych infekcji tymi bakteriami – oprócz tych związanych z ranami z pól bitewnych – pochodzi z umieszczenia w drogach oddechowych zanieczyszczonych rurek, podczas procedur szpitalnych. U 82% pacjentów, którzy mieli z nimi kontakt rozwija się ciężkie zapalenie płuc, w wyniku którego często umierają. Wprowadzenie cewnika także może powodować poważne infekcje dróg moczowych. Zastrzyki, pobieranie krwi, wlewy dożylne, dreny chirurgiczne czy otwarte rany również sprzyjają infekcji krwiobiegu i bakteriemii.

    Campylobacter jejuni – Infekcje Campylobacter powodują zazwyczaj zapalenie jelit, któremu towarzyszą bóle brzucha, biegunka, gorączka oraz złe samopoczucie. Najczęściej nie są one śmiertelne, ale mogą wyniszczać i osłabiać organizm. Ten patogen jest coraz bardziej oporny na antybiotyki.

    Escherichia coli – Istnieją, z grubsza, trzy rodzaje E. coli, o których należy pamiętać. Pierwszym z nich są enterohemorryczne szczepy E. coli (E. coli O157, E. coli O157: HM, i tak dalej). Drugi rodzaj, to te, które powodują infekcje dróg moczowych, szczególnie ST131. I wreszcie, szczepy E. coli B2, które powodują zakażenia pozajelitowe. Spośród obecnych szczepów bakterii jelitowej E. coli najbardziej znany jest O157. Wszystkie powodują podobne skutki po zakażeniu – biegunka krwotoczna i czasami niewydolność nerek. Infekcja jest na ogół przenoszona drogą pokarmową, najczęściej pochodzi ze skażonej mielonej wołowiny. Może również zostać zainicjowana przez picie skażonej wody, soków, jedzenie skażonych warzyw lub pływanie w skażonych basenach.

    Wczesne objawy to skurcze w brzuchu, a następnie ostra biegunka, często krwotoczna. W niektórych przypadkach czerwone krwinki w organizmie są niszczone, a nerki zawodzą. Śmierć jest najczęstsza u osób bardzo młodych i starszych.

    Haemophilus influenzae (pałeczka grypy) – Cztery gatunki powodujące infekcje u ludzi to H. influenzae, H. parainfluenzae, H. aphrophilus oraz H. ducreyi. H. influenzae ma wiele rodzajów chorobotwórczych – typy zakapsułowane (ang. encapsulated), zidentyfikowane jako A do F (B jest najbardziej problematyczne) oraz niezakapsułowane (ang. unencapsulated) – szczepy nieopisane. Mikroorganizmy Haemophilus są powszechne u większości ludzi. Zwykle stają się problemem tylko wtedy, gdy dana osoba jest bardziej osłabiona immunologicznie. Tak czy owak ten rodzaj również staje się coraz bardziej oporny na antybiotyki. Wydaje się, że podczas gdy typ B jest mniejszym problemem z powodu programów szczepień, inne rodzaje są coraz bardziej skomplikowane. Oporne infekcje dróg oddechowych są z roku na rok coraz częstsze, a bakterie – wcześniej inwazyjne głównie wobec dzieci – teraz przestawiają się na infekowanie dorosłych i to w niemal takiej samej liczbie.

    Dodatkowym problemem jest to, że wirusy grypy są wysoce synergiczne z Haemophilus. Podwójna infekcja jest znacznie bardziej niebezpieczna niż w przypadku obu drobnoustrojów oddzielnie. Istnieją pewne dowody na to, że epidemia grypy z 1918 roku obejmowała wysoce aktywną synergię z Haemophilus.

    Klebsiella – Głównym gatunkiem wywołującym zakażenie u człowieka jest K. pneumoniae, ale czasami również K. oxytoca i K. rhinoscleromatis. Większość infekcji występuje w płucach, ale mogą również wystąpić w drogach moczowych, drogach żółciowych, dolnych drogach oddechowych oraz ranach chirurgicznych. Bakterie te mogą powodować zapalenie płuc, bakteriemię, infekcje dróg moczowych, biegunkę, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie szpiku, zapalenie opon mózgowych, zakrzepowe zapalenie żył oraz infekcje dróg oddechowych. Zasadniczo infekcje przenoszone są przez personel szpitala na swoich rękach lub przyrządach inwazyjnych, a niekiedy pacjenci są zakażani pokarmowo. Organizmy Klebsiella często są oporne na wiele leków, wytwarzając beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Szczepy te są bardzo zjadliwe i rozprowadzają się bardzo swobodnie wśród ludzi. Śmiertelność wynosi około 50%, niezależnie od stosowania antybiotyków. Są jedną z infekcji o najszybciej rosnącej oporności, zarówno w amerykańskich szpitalach, jak i na całym świecie. Najnowszą odporną formę określa się jako CRKP (oporny na karbapenemy Klebsiella pneumoniae). Bardzo niebezpieczny.

    Proteus spp. – Dwa najbardziej kłopotliwe gatunki Proteus to P. vulgaris oraz P. mirabilis. Oba są bardzo oporne. P. mirabilis wytwarza 90% infekcji proteusem u ludzi. Infekcje proteusem mogą powodować alkaliczne kamienie nerkowe, ale co gorsze, gdy są wszczepione w szpitalach, wywołują zakażenia ran, infekcje dróg moczowych, posocznicę oraz zapalenie płuc.

    Pseudomonas aeruginosa może zainfekować prawie każdą część ciała. Wszystko czego potrzebuje to otwarcie powłok ciała (co często dzieje się w szpitalu). Wywołuje zapalenie płuc, wstrząs septyczny, infekcje dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego, infekcje żołądkowo-jelitowe oraz infekcje skóry i tkanek miękkich. Najczęstsze zakażenia pochodzą z oparzeń i ran chirurgicznych. Niski poziom fosforanów w organizmie człowieka silnie stymuluje jego wzrost.

    Salmonella spp. –  może przetrwać poza ciałem przez lata – aktywne organizmy zidentyfikowano w wysuszonym dwu i pół letnim kale. Nie są niszczone przez zamrażanie i muszą być ogrzane do temperatury co najmniej 54,4 C przez 1 godzinę, żeby je zabić (lub 10 minut w temperaturze 76,7 C). Drób, wieprzowina, bydło oraz wiele owoców i warzyw jest obecnie powszechnie zakażonych tymi bakteriami. Każdego roku około 150 000 osób w Stanach Zjednoczonych choruje z powodu spożycia zakażonego kurzego jaja.

    Gdy przenikną do organizmu, bakterie te w specyficzny sposób hamują układ odpornościowy, żeby łatwiej umożliwić sobie przeżycie. Do ogólnych objawów po zainfekowaniu należą – biegunka, wymioty, gorączka, silne skurcze brzucha. W ciężkich przypadkach może dojść do stanu septycznego i zakażenia innych narządów.

    Serratia marcescens – Bakterie tego rodzaju infekują głównie w szpitalu. Mogą skolonizować drogi moczowe (powodując zakażenia dróg moczowych nabyte  z cewników), rany pooperacyjne, krew (bakteriemia), oczy (zapalenie spojówek), drogi oddechowe (zapalenie płuc), centralny układ nerwowy (zapalenie opon mózgowych), kości (zapalenie szpiku kostnego)  oraz serce (zapalenie wsierdzia). Są wysoce oporne na antybiotyki.

    Shigella spp. – Bakterie Shigella niszczą komórkową wyściółkę błony śluzowej jelit i atakują cały organizm. Chorobie towarzyszy zwykle łagodna do ciężkiej biegunka i/lub czerwonka. Szacuje się że każdego roku ma miejsce około 165 milionów infekcji Shigella, a około miliona kończy się śmiercią. Główna droga transmisji to ścieżka fekalno/oralna. Często występuje luźna biegunka składająca się głównie z krwi i śluzu, którym towarzyszą gorączka, ból oraz skurcze jelit. Sepsa, perforacja jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, odwodnienie, hiponatremia, encefalopatia, zespół hemolityczno-mocznicowy i zapalenie płuc są częstymi, ostrymi powikłaniami po tej infekcji. S. dysentariae jest bardzo oporna na środki przeciwdrobnoustrojowe i szybko przekazuje informacje innym gatunkom tego rodzaju (także E. coli oraz Salmonelli spp.). Większość szczepów jest obecnie oporna na prawie wszystkie środki przeciwbakteryjne. Również na ostatnią nisko-kosztową antybakteryjną substancję – chinolon NA, w ciągu 6 miesięcy po zastosowaniu w leczeniu epidemii.

    Stenotrophomonas maltophilia – Zwykle występuje w szpitalach, gdzie może powodować infekcje w ranach chirurgicznych, zapalenie płuc, bakteriemię, zapalenie wsierdzia oraz zapaleniu opon mózgowych

    Vibrio cholerae (przecinkowiec cholery) – Bakterie cholery infekują jelito cienkie oraz powodują obfitą, wodnistą biegunkę (nawet do kilkunastu litrów dziennie – zwykle bez skurczów), uogólnione skurcze mięśni, a czasami wymioty (przezroczysty płyn), co z kolei prowadzi do odwodnienia i braku równowagi elektrolitowej. Jedną z najważniejszych interwencji w leczeniu cholery jest uzupełnianie płynów. Około 5 milionów ludzi cierpi rocznie na cholerę, ale przed erą antybiotyków epidemie cholery były znacznie gorsze. Zasadniczo winna jest zanieczyszczona woda lub żywność.

    Trzy oporne, niebakteryjne mikroorganizmy to: Candida, malaria i pleśń Aspergillus.

    Candida spp. – nadużywanie antybiotyków spowodowało ogromne problemy z tym grzybem. Przerost w jelitach i drogach moczowych jest powszechny. Candida tradycyjnie była leczona lekami przeciwgrzybiczymi oraz azolami, ale przez ostatnie 20 lat zaobserwowano znaczną oporność wobec takiej terapii.

    Oporne zakażenia wywołane przez Candida powodują infekcje dróg moczowych, infekcje pochwy, infekcje jamy ustnej (pleśniawki) – uwielbiają błony śluzowe. Swędzenie, pieczenie, bolesność, podrażnienie i białawe plamy lub wydzielina są częstymi objawami. W niektórych przypadkach Candida może przybrać formę układową i wpływać na wiele narządów. Infekcje są znacznie poważniejsze u osób, których układ odpornościowy jest osłabiony.

    Plasmodium spp. (zarodziec) – istnieje około 200 gatunków plazmodiów – pasożytniczych protistów, które zakażają czerwone krwinki. Jedenaście gatunków infekuje ludzi. Choroba jest przenoszona przez ukąszenia komara. Mikroby rozwijają w wątrobie, a następnie zakażają czerwone krwinki. Najczęstszymi objawami są – gorączka, dreszcze, drżenie, ból mięśni, ból głowy, niedokrwistość, powiększona śledziona i wątroba oraz ogólnie złe samopoczucie. Czasami występują wymioty. W ciężkich zakażeniach może dojść do uszkodzenia mózgu, drgawek, a nawet śmierć

    Aspergillus spp. (kropidlak) – Aspergillus, w szczególności A. fumigatus, jest coraz częstszym źródłem opornych zakażeń. Ta raczej pospolita pleśń może powodować infekcje oskrzelowo-płucne oraz przewlekłe zapalenie zatok. W warunkach szpitalnych lub wśród osób z osłabieniem odporności zazwyczaj wywołuje choroby płuc, lub w mniejszym stopniu, zakażenia ran chirurgicznych. Jest oporna na większość dostępnych leków – polienów, azoli oraz echinocandyn. Śmiertelność w szpitalach wynosi średnio 50% – 60%, a nawet 90% w niektórych populacjach (takich jak np. pacjenci z białaczką).

    Opinie

    Na razie nie ma opinii o produkcie.

    Tylko zalogowani klienci, którzy kupili ten produkt mogą napisać opinię.